روزنامه نگار شهر خاكستري

 با عدم حضور کشفی در انتخابات پیش‌رو، انتخابات این دوره مجلس در لارستان همان گونه که پیش‌بینی می‌شد به رقابتی بین حسنی و محبی تبدیل شد. شاید برای لارستان مفیدتر بود که به جای جناح‌بندی بر اساس تقسیمات جغرافیایی این رقابت شکل یک رقابت سیاسی را پیدا می‌کرد. اما هیچ‌کدام از دو نامزد حاضر در انتخاب بد نمی‌دانند که این انتخابات را یک رقابت بین لاری‌ها و لارستانی‌ها بدانند.
محبی با رد صلاحیت کشفی به نظر می‌رسد کار سختی برای تثبیت خود به عنوان نامزد اصلی شهر لار ندارد. حمایت‌های احزاب اصولگرایی مانند حزب عدالت و توسعه اسلامی که وابسته به محسن‌رضایی است چندان مهم نیست. زیرا مردم لارستان آشنایی چندانی با این گونه احزاب ندارند. قطبی شدن انتخابات به محبی کمک می‌کند که کامل‌تر از دوره گذشته آرای 25 هزار نفری شهر لار را به دست بیاورد و به کمک آرا پراکنده شهرهای دیگر به 25 درصد مورد نیاز و حتی آرای بیشتری برسد. به همین دلیل است که محبی در گفتگو چند ماه پیش خود با صحبت نو گفت: «من به دنبال آرا گراش نیستم.» شاید او به آمار چند شهر دیگر هم نظر نداشته باشد. زیرا مردم این شهرها توقعاتی که از او داشتند را برآورده نمی‌بییند. از این نظر استراتژی محبی می‌تواند تمرکز در لار و تکثر در توابع باشد. به همین دلیل او با راحت‌تر شدن خیال‌اش از بابت شهر لار با خروج کشفی، تمرکز خود را بر روی پراکنده کردن آرا شهرهای دیگر خواهد گذاشت. نقدهایی که از سوی برخی به کاندیدهامی‌شود نیز ناظر به همین دیدگاه است که هر چه بیشتر کاندیداهای دیگر مناطق لارستان را تقویت کنند مفیدتر است. پوشش کامل اخبار ستاد زندوی و در کنار آن درج اخبار کناره‌گیری بیژن و زندوی برای حساس کردن طرفداران آنان، بخشی از این استراتژی خواسته یا ناخواسته است. در حالی که کمتر خبری از وضعیت نامزدهای لاری حاضر در انتخابات شنیده می‌شود.
اما از سوی دیگر به نظر می‌رسد از میان حسنی، بیژن، زندوی و ملک‌پور شانس علی اصغر حسنی برای در مقابل محبی قرار گرفتن بیش از دیگران است. ویژگی‌های شخصیتی او و همچنین توان مالی مناسب برای حضور در عرصه انتخابات باعث شده است قطب دوم شکل بگیرد. حسنی حتی اگر خود هم نخواهد به خاطر قطبی شدن فضای انتخاب از نظر جغرافیایی (به دلیل حذف رقیب سیاسی محبی) نامزدی مردم دیگر نقاط لارستان را به عهده خواهد شد. نامزدهای دیگر بی‌شانس نیستند ولی باید قبول کرد که هنگام قطبی شدن فضا تنها یک نفر در قطب مقابل قرار می‌گیرد. حسنی رایزنی برای راضی کردن دیگر نامزدها را آغاز کرده است اما با توجه به ویژگی‌های شخصیتی و تمایلات شخصی این افراد برای حضور در عرصه نباید انتظار ائتلافی را داشت. کل آرا بیرم در حدود هفت هزار نفر است که در مقابل آرا هیجده هزار نفری گراش و بیست و پنج هزار نفری شهر لار تاثیری کمتری دارد.
با این وضعیت چه کسی موفق‌تر خواهد بود؟ گام اول دو رقیب متمرکز کردن آرا شهری و  گام دوم جذب آرا پراکنده است. به نظر نمی‌رسد هیچ کدام از نامزدهای چشم‌داشتی به آرای شهر رقیب خود داشته‌باشند. اما هر دو روی آرای روستایان و اهل سنت حساب کرده‌اند. نمی‌توان اظهار نظر قطعی کرد اما به نظر من محبی امسال به دلیل مشخص شدن مشی سیاسی خود و همچنین مقایسه وی با کشفی شانس کمتری برای کسب این آرا دارد. در واقع ستاد محبی تلاش خواهد کرد که اگر این آرا به او نمی‌رسد به رقیب‌ اصلی‌اش نیز نرسد. اما حسنی به شدت به این آرا نیاز دارد زیرا جمعیت گراش به حدی نیست که بتواند به آرا مرکز شهرستان برسد.
از سوی دیگر شهرهای دیگر شهرستان که بازیگری در این بازی ندارند سعی دارند که با بیشترین امتیاز با برنده احتمالی وارد گفتگو شوند. در یک برآیند کلی این سه محور است که سرنوشت انتخابات لارستان را تعیین خواهد کرد؟
تصمیم مجمعی که گفته می‌شود از سوی بزرگان اهل سنت تشکیل می‌شود. موضع‌گیری احتمالی مرجعیت لارستان له یا علیه کاندیداها، و میزان مشارکت مردم، افزایش مشارکت به حسنی که به دنبال جذب آرای بیشتر است کمک خواهد کرد، اما محبی با حداقل آرا در شهر لار و برخی آرا دیگر که حاصل معروفیت او به دلیل چهار سال نمایندگی است نیز می‌تواند دوباره به نمایندگی انتخاب شود. به نظر می‌رسد با تثبیت این عوامل در روزهای آینده بتوان تحلیل روشن‌تری از وضعیت انتخابات ارائه کرد.
هر چند نویسنده این یادداشت همانند برخی از دیگر افراد معتقد است فضای انتخاباتی که براساس مسائل قومی و جغرافیایی شکل گرفته است کمکی به توسعه سیاسی منطقه نمی‌کند اما انگار برای درک وضعیت این انتخابات چاره‌ای به جز این تقسیم‌بندی نداریم.