روزگار خوش هفت دختر و دوتای دیگر

از ابتدا هفت نفر بودیم، هفت کله‌پوک اسم گروه‌مان بود، علارغم اعتراض‌های شدید معلمان بر نام گروه دوستی‌مان، ما همچنان بر هویت خویش استوار بودیم. بعدها دو نفر دیگر به ما پیوستند و شدیم گروه 2+7.

قضیه اولین اسم مان از این قرار بود که در رمضان شبی از برای افطاری در مدرسه جمع شدیم، یکی از دوستانم (جدا از گروه دوستی‌مان) آلوچه‌ای به من داد، در حال ناز کردن و تعارف کردن بودم که ناگاه دیدم از پشت صدای سم پای انسان‌های مغول صفت می‌آید، شش نفری عین اسب به من حمله‌ور شده بودند. من هم فکر خود را در عرض چند صدم ثانیه جمع و جور کرده و با سرعت نور فرار کردم، اما مگر می‌شد از دست آن ها فرار کرد، همگی سرم ریختند تا آلوچه‌ای را از من بگیرند که عین خودش را بیش از تعداد بچه‌ها چند لحظه پیش از فروشگاه خریده بودیم. آن انسان های گرگ‌صفتِ انسان نما خودشان هم با خودشان مشکل داشتند، آلوچه به دست هر کسی می‌رسید، همه به او حمله‌ور می‌شدیم. کف حیاط مدرسه همگی روی زمین پهن شده بودیم، تا جایی که بعضا مجبور بودیم چهار دست و پا و آلوچه به دندان فرار را بر قرار ترجیح دهیم، سرآخر با بد عنقی‌های دبیر علوم که سال اولش بود در مدرسه ما تدریس می‌کرد و هنوز با منش ما آشنا نبود، مجبور به اعلان آتش بس شدیم.

آخر شب ماجرا را برای یکی از بچه‌های فامیل تعریفیدم و او از لفظ «هفت کله‌پوک» از برای ما استفاده کرد، خوب ما هم با توجه به شناختی که نسبت به هم داشتیم، چندان مخالفتی از خود نشان ندادیم.

هفت نفری قول داده بودیم که هرگز به کسی سعادت عضویت در این گروه مقدس جهانی را ندهیم. اما آن دو تن، موفق شدند خود را به ما بچسبانند. گروه‌مان دیگر کاملِ کامل شده بود. اقصا نقاط کشور در گروه ما نماینده داشتند، همگی با طرز تفکرها و سلایق و خصوصیات متفاوت. همیشه ی خدا داشتیم سر موضوعی جار و جنجال می کردیم، هر کسی ساز خودش را می زد، اما جالبش اینجا بود که با همه‌ی دعواها ناگهان همه با هم به توافق نظر می‌رسیدیم. به خاطر خصوصیات مختلف، برای هرکدام صفت‌های مخصوصی گذاشته بودیم مثل: عاطی مجهزه، از روغن مار تا تخم خروس در کیفش یافت می‌شد، فاطی عاقله، از بقیه‌مان صبورتر بود، گاهی اوقات مادربزرگ یا پیرزن هم صدایش می‌زدیم، فاطی احساساتی، همیشه شل و مل بود، هانیه هم معلم اخلاق‌مان بود، همیشه در حال نطق کردن بود، فاطی خوشکله و به همین ترتیب تا آخر برو.

ساعت‌های بی معلم خوراک‌مان بود، تا وسط حیاط پهن شویم و اتل متل توتوله، کلاغ پر، قطار قطار بوق بوق، پِ پِ پینوکیو و استپ آزاد بازی کنیم. بعد از امتحان‌ها همیشه روی زمین خاکی من گلم باز می‌شم بسته می‌شم بازی می‌کردیم. اصلا جای تعجب نداشت، بچه‌های سال پایینی هم از ما سرمشق می‌گرفتند، صد البته کار بسیار خوبی هم می‌کردند. دیگر اگر می‌خواستیم خیلی به خویشتن رحم نماییم، می‌نشستیم و آمپول اعتماد به نفس تزریق می‌کردیم و آوازخوانی و مداحی را سر می‌دادیم، اگر شعری بلد نبودیم هم کم نمی‌آوردیم برای مثال این بنده‌ی حنجره طلا مسئول آهنگ زدن با حنجره‌ی بهتر از ویلونم بودم.

با تمام این انرژی‌های مضاعفی که داشتیم، معلم‌ها روی ما حساب دیگری باز کرده بودند و روز آخر مدیر و چند تن از معلمان اعتراف نمودند که هیچ دانش آموزانی بدین سان نداشته‌اند و مطمئن‌اند که زین پس نیز نخواهند داشت. جالب بود که در هر مکان متناسب با آن رفتار می‌کردیم، تعریف کردن از خود را که من اصلا بلد نیستم، اما خداییش گاهی می‌دیدید در مجلسی آنقدر بزرگ‌مدارمندانه رفتار می کردیم که همه چشمان تعجبشان آه قلمپه می‌شد.

با خصوصیات متنوعی که داشتیم، هیچ چیز کم نداشتیم، همه مکمل و متمم هم بودیم و روی هم تاثیر می‌گذاشتیم. بارزترین مثالش تاثیر این دوستان محسس (احساساتی) بر من بود که نتیجه اش روی برادر بدبخت بیچاره‌ام پیاده می‌شد. دوستان عزیز، بنده را مجاب نموده بودند تا روزی دو عدد رمان عشقولانه بخوانم. من هم اگر می‌دیدم پسره، به دختره خیانت کرده، بنابراین می گذاشتم که تمام پسرهای دنیا اینگونه‌اند، پس من هم به گونه‌ای به برادر خود می‌پریدم تا انتقام بگیرم و اگر پسره آدم خوبی بود، برادر من هم می‌شد گلِ گلاب، بیچاره خنگش کردم بس که رفتارهای متناقضی که به نظر شخص شخیص خودم کاملا بجا بود، از خود نشان می‌دادم. در هرحال حقش بود. اما شانس آورد اعتیادم خود به خود ترک شد، حالم از رمان های عشقولانه ی آبکی به هم می‌خورد.

پیرترین معلم مدرسه که به قول خودش دختر 14 ساله‌ای بیش نبود، پایه‌ترین بود. با اجازه‌تان فاطی عاقله را هم به پسرش انداختیم، اما به قول خانم بدر این قدر هم نتوانست او را نگه دارد و ایشان دو سال پیش نامزدی نمودند و ما نیز مجبور بودیم اشک‌های نامرئی فاطی عاقله را در حالی که می‌خندید از صورتش پاک نماییم. یادش بخیر، یک روز سر کلاس ایشان، درس را در نیم ساعته تمام کردیم و دزدکی از مدرسه زدیم بیرون و چیپس و ماست موسیر خریدیم و وسط کلاس روی زمین پهن شده بودیم و عوض خوردن به هم می پریدیم و یکدیگر را ماستی می‌کردیم، حتی خانم معلم را، که ناگاه مدیر مدرسه وارد شدند، چیپس در مدرسه ممنوع بود، خروج از مدرسه دیگر بیشتر، ما هم با ترس و لرز جلو گندکاری‌مان به صف ایستادیم اما ایشان بو کشیده و با نگاهی به مانتو مقنعه‌ها، ما لو رفتیم، اما خوش بختانه با پارتی هایی که داشتیم، هیچی نگفتند و تازه سعی کردند جلو خنده شان را بگیرند.

روز معلم را جشن گرفتیم و کیک و کادو تقدیم نمودیم، اما بد نیست بدانید که نصف کیک به وسیله دهن‌های افراد شرور همین گروه دود شد و رفت هوا و سر کادوی‌مان که یک قاب بسیار زیبا بود هنوز که هنوز است بر کادر مدرسه اصلا منت نمی‌گذاریم.

دیگر آوازه‌مان در سطح شهر پیچیده بود و بسیاری از دخترها حتی از مدارس دیگر ابراز وجود نموده بودند، تا در گروه ما عضو شوند، گاهی اوقات چقدر آدم ها خوش خیال می شوند. نازی!

وقتی از ثبت‌نام، تیزهوشان بازگشتیم با چشمان پر از اشکِ عاطی مجهزه روبه رو شدم، اما راستش را بخواهید با دیدن این صحنه‌های احساساتی شاید کمی غمگین شوم، اما هیچ تاثیری بر تصمیم من نمی‌گذارد نمی دانم چرا. و خلاصه از برخی از دوستان دور شدیم. روزهای اول مدرسه، ما این طرف و آن ها آن طرف همه سرگردان بودیم و سعی می‌نمودیم دست آن‌هایی که در دلمان رخت می‌شویند را بشکنیم. خلاصه فقط این را بگویم که ما زور می‌زدیم و فشار روحی هم زور می‌زد، اما باید بگویم که هاها عمرا اگر کسی جز گروه 2+7 در جنگ‌های تن به تن پیروز شود.

حالا هم از هم دوریم اما هنوز تاثیرات‌مان بر هم کاملا نمایان است. بسیاری از تفکرات ما در آن زمان و با لمس یا دیدن تجربه شکل گرفت. آن زمان جلساتی خصوصی داشتیم با نام، انتقادات کار ساز، از هم دیگر انتقاد می‌کردیم. در این جلسات هم مشکلات‌مان را حل می‌کردیم و هم سعی می‌کردیم سوراخ رفتارمان را پر کنیم.

پانوشت: این هم از اولین نوشته‌ي مهمان این وبلاگ، فاطمه حاجی‌زاده خودش وبلاگ تازه ساخته شده «پرفسور بعد از این» را دارد. اما به عنوان اولین نویسنده‌ي مهمان دعوت‌اش کردم تا اینجا بنویسید چون نشسته است و کلی برای پست‌های قدیمی اینجا کامنت گذاشته است.