نامه‌ای از ده سال قبل

جهش به دیدگاه‌ها

سلام

حرفي براي گفتن نيست هيچ وقت حرفي نبوده است و تمام چرنديات ما تكراري‌ست بي‌گريز ، ديگر دلم هيچ‌‌چيز نمي‌‌خواهد شايد هم مي‌‌خواهد و نمي‌‌دانم چيست كيست و كجاست.

سلام

دارم همان جوري مي‌‌شوم كه نمي‌‌دانم مي‌‌خواستم بشوم يا نه‌‌مي‌‌خواستم همين‌‌جوري كه هستم، باشم. همان ندانستن خواستن‌‌ها و دلگير نشدن از نتوانستن‌‌ها. دلگيري ما هميشه از آرزوهاي برآورده نشده است و شيرين ـيا شايد تلخـ است كه آدم نداند چه مي‌‌خواهد و بايد براي كه چه و كجا دلگير شود من دلم براي دلگير شدن گرفته است شايد هم براي عاشك شدن ما روزي صدها بار قاشق عشق را به دهان مي‌‌بريم و نمي‌‌خوريم عشق بيشتر قاشق است تا غذا، واسطه‌‌اي براي انتقال هيجانات خواستني به عمق وجود، زجر كشيدن ، مردن براي يك هدف لبنياتي. جستجو كردن بي‌‌نشانگي را

سلام

ما بي آن كه هم را فراموش كنيم فراموش مي‌‌شويم و هميشه از اين گريزانيم كه در فراموش شدن بميريم. هر آدمي دنيايي دارد و با فراموش شدن در ذهن هركس يك بار مي‌‌ميريم و با هر آشنايي يك بار زنده مي‌‌شويم البته شايد اين ميلاد ما در يك دنياي جهنمي باشد به خاطر همين همانقدر كه از مردن در دنياهاي ديگر هراسانيم از برخي زيست‌‌ها نيز گريزانيم از برخي شيمي‌‌ها و فيزيك‌‌ها هم گريزانيم از اين كه ما را تجزيه و قطعه و قطعه كنند مي‌‌ترسيم. از اين كه آن بخش از ما را كه نشان مي‌‌دهيم نمي‌‌بينند و آن را مي‌‌بينند كه نبايد ببينند به خاطر همين خود را علامت مي‌‌گذاريم روي حرف‌‌ها و شكل‌‌مان فلش مي‌‌زنيم اينجا را ببينيد من اين هستم. يك آدم خوب و ضدعفوني شده يا آنجور كه بعضي وقت‌‌ها مد مي‌‌شود يك آدم ياغي

اما من

دوست دارم هيچوقت تصوير ثابتي از من در ذهن هيچ‌كس وجود نداشته باشد نوساني بين هستي و نيستي تا مشخصه‌‌اي نباشد نيستيم زيرا تمام حافظه انساني حاصل نوعي تداعي معاني‌‌ست.

سلام

دارم زندگي مي‌‌كنم هنوز، و اين را مي‌‌دانم »ما آن گونه زندگي مي‌‌كنيم كه فكر مي‌‌كنيم آن‌‌گونه زندگي مي‌‌كنيم« و من فكر مي‌‌كنم بي‌‌گونه و بي‌‌لب زندگي مي‌‌كنم بي‌‌سيب و پي‌‌ سيب‌‌زميني. حرف كه مي‌‌زنم مالامال نوسان است. چرا هيچ وقت عاشق تاب نبوده‌‌ام من

سلام

حرفي براي گفتن نيست.

م . خ

دهم نوامبر المبارك سنه يك و سه تا نه نصراني

حرفي ندارم تنها بيا كه كمي حرف بزنيم. شايد نوبت من هم بشود كه گريه كنم و رازهايي را كه آرزو وجودش را داشته ام و در من دفن شده‌اند دوباره گور به گور كنم. اين كه هيچ صدايي و نگاهي برايم مقدس نيست و هي دارم آدم‌ها را مثل پرندگاني مترسك ديده پرواز مي‌دهم. كاش يكي باشد كه به مترسك‌ها احترام بگذارد و پيراهن پاره قلبش را در سينه‌ي خالي من بگذارد. و يكي باشد كه بداند دلقك‌ها بر صحنه ي زندگي حق گريستن ندارند و اسطوره‌ها عقده‌اي‌ترين موجودات ذهن من و تواند. يكي باشد كه ذهن ‌پخش‌شده در فضاي يك سيگار را بفهمد. كسي باشد كه در همان حال كه خودش است، با تو باشد. كسي كه حرف‌هايت را بفهمد و مثل تو حرف نزند. كسي كه تو باشد و نباشد. ((كسي كه مثل هيچ كس نباشد)).

محمد خواجه‌پور مجتبی شیدا

پانوشت‌:

نگویید که خواندن نامه‌های خصوصی دیگران را دوست ندارید. خوب این هم یک نامه خصوصی است دیگر. ده سال قبل تایپ شده و فرستاده شده است و حال در گوشه‌ای از کامپیوترم پیدایش کردم. نامه را به مجتبی شیدا نوشته‌ام. آن‌روزها دانشجوی عمران دانشگاه لار بودم و او دانشجوی عمران استهبان تنها دوست باقی‌مانده از دبیرستانم در شیراز است که هنوز هم گاهی با هم درد و دل می‌کنیم. این نامه یک سال پیش از خدمت نوشته است. شاید بشود گفت نامه‌ای از جوانی است.

11 دیدگاه

دسته شخم زدن خاطرات