قلب‌های بی رگ جور دیگری دوست می‌دارند

دکتر گفته سه رگ‌اش گرفته است و این خیلی غریب است که مریضی سه رگ قلب‌اش همزمان گرفته باشد. این را باید به لیست افتخارات و رکوردهای‌مان اضافه کنیم که پدرمان سه رگ قلب‌اش همزمان گرفته است! این‌ها فکر می‌کنند همزمان بوده اما همزمان نبود قطعاً یک رگ‌اش گرفته و آخ نگفته بعد دومی هم گرفته و آخ نگفته بعد سومی هم گرفته و ده یا شاید پانزده بعد شرمگینانه گفته است که سینه‌اش کمی درد می‌کند.

مگر آدم چقدر رگ قلب دارد. شاید قلبی که بزرگ باشد نیازی به رگ نداشته باشد. مگر همه ‌آدم مثل هم هستند. همین‌طور که خیلی‌ها می‌توانند بدون محبت کردن سال‌ها زنده بمانند چرا پدر من نتواند قلب بی‌رگی داشته باشد. یک قلب بی‌رگ بی‌رگ که بی‌کلمه دوست دارد.

امشب یک ساعت دیگر که اذان بگویند صدای آرام در خانه را نمی‌شوم که دارد می‌رود مسجد. من بیدارم بودم همچنان تا برگردد. اول صبح (صبح واقعی نه صبح ما که ساعت ده شروع می‌شود) صدای دمپایی‌اش را می‌شنوم که روی پشت بام آمده است ببیند همه چیز سر جای خودش است و نکند سطل آشغال ما پر است و فراموش کرده‌ایم خالی کنیم. بعد می‌رود روی موتور من و محسن پارچه می‌کشد که نکند صندلی‌شان داغ باشد. بعد می‌رود باغچه نیم متری توی پیاده‌رو را آب می‌دهد و تا وقتی صبح ما شروع می‌شود او کارهایش تمام شده است.

عجیب بود بیماری قلبی برای مردی که سال‌هاست گوشت نخورده است. لذیذترین غذایش کدو باشد و دوغ تنها نوشیدنی‌اش. گویی همه سختی دادن به بدن روح‌اش را صیقل داده بود که نگوید آخ. چرا فریاد نکرد؟ برای این که با نان و مهوه زندگی را می‌گذراند و هیچ وقت نماز صبح‌اش قضا نشد؛ جانمازی آب نکشید. برای آن همه ظرفی که برای امام حسین‌اش شست آویزان کسی نشد. اگر به ایمانی ایمان داشته باشد نه در مسجدهای مجلل آنان است و نه در خطابه‌های ناراست‌شان. ایمان همین بود که منتی نداشته برای آنچه کرده‌ای.

توی بیمارستان گریه کرده است. نه از درد قلب و کمر و این جور چیزها. از این شرمناک بوده که باعث دردسر دیگران شده است. این گونه پدری دارم و دلم می‌خواهد همچنان داشته باشم. هم برای خودم و بیش از آن برای دخترم تا بازمانده آدم‌های مومن و نازنین را ببنید. معیاری داشته باشد برای سنجیدن راستی آدم‌ها. مردی که توی قصه‌ها نیست مردی که خود زندگی‌ است.

مطلب مرتبط: پدرم را دوست دارم