بایگانی دسته‌ها: دم نوشت

فاجعه‌تر آن است که نوجوانی که دیده‌ای فرزند دختری باشد که با او به کودکستان می‌رفتی. یا فرزند یک عشق دبیرستانی که تصویر محوی از او در ذهن داری و دوباره آن تصویر شکل می‌گیرد و زنده می‌شود. این جور وقت‌ها حتی نمی‌توانی بپرسی: «دت کئش؟» حتی دخترها نام مادرشان را نمی‌گویند. گاهی این جور آدم‌ها با دلتنگی هر دختر بچه‌ای یا پسر بچه‌ای را می‌بییند ذهن‌شان پیکساوار تصویر را در دسته یکی از آن تصویرهای کمرنگ و فراموش شده قرار می‌دهد. به خواندن ادامه دهید →

لب‌های قشنگی داری. به لب‌های من هم سر بزن پانوشت: در وهمی هستم که شاید این را جایی خوانده‌ام و در ذهنم مانده

دلم برای راننده اتوبوس‌ها می‌سوزد. طفلکی‌ها اگر دلشان بکشد بزنند به یک فرعی نمی‌شود. بخواهند بزنند کنار و یک روزنامه بخرند؛ معمولاً نمی‌شود. اگر بین راه بایستند سر و صدای مسافرها در می‌آید. زندگی خیلی از ما هم همین‌طور طفلکی … به خواندن ادامه دهید →

دو آدم بی‌ربط را با هم می‌بینی. این می‌شود کلید و رابطه‌ای کش‌دار را می‌بافی به هم. و بقیه آدم‌ها جایی در این کلافی که سرهم کرده‌ای پیدا می‌کنند. یک اشاره کوتاه، یک لبخند، یا جمله‌ای که برایت گنگ بوده … به خواندن ادامه دهید →

وقت‌هایی است از یک جمعی آمده‌ای که همه آدم‌هایی که ممکن است به تو ایمیل بزنند یا مشتاقی که وبلاگ‌شان را به‌روز کنند کنارت بوده‌اند. بعد این جور وقت‌ها رفتن سراغ اینترنت لم دادن زیر آفتاب پاییز است انتظار هیچ … به خواندن ادامه دهید →