مثل هميشه و هر ثانيه دلم گرفته است. هيچ چيز فرقي نكرده، آدمها هنوز قاتيپاتي و ولنگار توي ذهنم ريختهاند و يك نفر نيامده كه ساعتاش را به وقت من كوك كند.
آدمها را مرور ميكنم: بزرگترين كوچولوي دنيا رفته. رفته تا بحرين. سلام رساند و گفت آنجا هي بايد آدم گناه بكند. جاي ما خالي!
با [...]
حاج ممد کریم قناد بود. اما از قنادی او چیزی به یاد ندارم وقتی که من یادم است او دیگر یک دعانویس بود و سر کتاب باز میکرد. در اتاق مینشست و گاه زنها میآمدند. کتابی را باز میکرد و از روی آن مینوشت و میداد دستشان این جور وقتها پتویی را میکشید روی پاهایش تا وقتی لباس عربیاش بالا میرود پاهایش پیدا نباشد. گویی آن کتاب را از پدرش به ارث برده بود. دیوان نسیم شمال را هم داشت. چیز دیگری یادم نیست. با این وجود پدرم که از کودکی رفته بود دبی بیسواد است و تنها نام خودش را به عنوان امضا بلد است بنویسد. کتاب را یک بار در خانه عمهام دیدم که سعی میکرد راز و رمز آن را کشف کند.
سلام
حرفي براي گفتن نيست هيچ وقت حرفي نبوده است و تمام چرنديات ما تكراريست بيگريز ، ديگر دلم هيچچيز نميخواهد شايد هم ميخواهد و نميدانم چيست كيست و كجاست.
سلام
دارم همان جوري ميشوم كه نميدانم ميخواستم بشوم يا نهميخواستم همينجوري كه هستم، باشم. همان ندانستن خواستنها و دلگير نشدن از نتوانستنها. دلگيري ما هميشه از آرزوهاي [...]
در بازیهای کامپیوتری ادعایی ندارم. مثل سعید نبودم که برای بیرون کردنم از محل پلیاستیشن باید به خانواده زنگ بزنند. اصلاً به یاد ندارم یک بار هم به این جور جاها رفته باشم. توی خانه هم یک آتاری داشتیم که برادرم با پول خودش خریده بود و متعلق به او بود. گاهی همان هواپیمایی بازی [...]
بچه که بودیم برادرم حسین یک کارتن پفک میخرید و یک کارتن “شانسِ” تابستانها بساط میکرد جلو خانهمان در خیابان تمیز. من ترجیح میدادم تابستانها بروم کتابخانه، کتاب بخوانم. خیلی توی فکر پول جمع کردم نبودم. اولها میرفتم مغازه آقای ایزدی (نوردانش) و بعد هم کتابخانه بود. توی کتابخانه هم مهدی آیینهافروز میرفت به کار [...]
آخرین بار کی بود؟ خیلی وقت است دعوا نکردهام. خیلی وقت است مشتم هوا را نشکافته است و به صورت و تن دیگری نخورده است. اصلاً به یاد ندارم که با پشت دستهایم خون را از لب و دهانم پاک کرده باشم. یا به رسم دعواهای گراش سنگی به سرم خورده باشد و خون بیایید [...]
هیچ چکیدهای موجود نمیباشد زیرااین یک نوشته حفاظت شده است.
اولین روز مدرسه را یادم نیست. خیلیها هم این طور هستند هر چند با زور و ضرب سعی میکنند. خاطرهای برای اولین روز مدرسه جمع و جور کنند. این زور و ضرب زدنها باعث شده که از تمام آن چهار سال ابتدایی چند خاطره توی ذهنام تثبیت شود و هر وقت حرف از خاطرات مدرسه [...]
پیرها فکر میکنند جوانها جاهلند و احساساتی و جوانان فکر میکنند پیرها خرفت و محافظهکارند. مردها فکر میکنند زنها به دردنخور و دکوری هستند و زنها فکر میکنند مردها همه هوسباز و بیاحساس هستند. احمدینژادیها خشکند و خشن و موسویها قانونگریز. گراشیها پولدارند و لاریها مکار، همین طور بگیر و برو دخترها و پسرها، مانتوییها [...]
انگاره
|
