در انتهای فاز دستشویی، باید روبه‌روی آینه‌ای که کلات را پشت سرم بازتاب می‌دهد آبی به صورت بزنم. در یک پنجشنبه اردیبهشتی مارمولکی در روشویی سفید رنگ گرفتار شده است. هی بر سطح سرامیکی دست و پا می زند و دوباره بر می‌گردد سر شش سوراخ دهن‌گشاد آب‌کش. دوربین قرمز رنگ را از کیفم بیرون می‌آورم و عکس می‌گیرم. چشم‌های مارمولک معلوم نیست اما سرش به سمت لنزی است که دارد جلو و عقب می‌شود. 7 دقیقه به 7 دقیقه‌ی هر روز اضافه می‌شود.

پشت میزم در ساعت 9:37 دقیقه تقویمی است که می‌گوید شنبه روز زن است. به جای زنگ‌های متوالی تلفن‌ها که از سرعت اینترنت می‌نالند عکس‌های مارمولک با چشم‌های مثلاً غمگین را می‌برم به پیکاسا. دنبال نشانه‌ای از نر بودن یا ماده بودن مارمولک گرفتار در روشویی نیستم.

چند ساعت بعد که فاطمه بیدار شود. مارمولکی که معلوم نیست مرده است را در صبحی در آستانه‌ی روز زن در دستشویی ملاقات خواهد کرد.

دایی فرمود: هر کسی بچه اش رفت یه گهی شد. بچه‌های ما هنوز همون آقایی هستن، که بودن

اخلاق گه مرغی بعضی‌ها برای این است که خودشان گهی نشدند و هم سالان‌شان که گهی نبودند رفتن یک گهی شدن

گهی نیستم و زین نبودنم دلشادم.

در زمان دیدن یک مسابقه فوتبال شما ممکن است با پیامک با دوستان خود کری بخوانید حتی ممکن است در سینما (سردترین رسانه نسل قبل) نظرتان درباره فیلم یا بازیگران را تویت کنید. بر خلاف کاربران رسانه‌های پیشین در رسانه‌های نوین گرفتن اطلاعات از چند منبع یک نیاز ضروری است. در کنار دریافت، کاربران جدید نیاز دارند که اطلاعات دریافتی را بازنشر کنند و در موقعیت اجتماعی قرار بگیرند.

در زیست رسانه‌ای جدید کاربران باید بتوانند به چندین کانال رسانه‌ای برای دریافت و بازنشر دسترسی داشته باشند تا بتوانند از یک محصول رسانه‌ای به صورت اجتماعی لذت ببرند. در این حالت سخن گفتن از رسانه سرد و گرم دیگر موضوعیتی ندارد و شاید اصطلاح آش رسانه‌ای گویاتر باشد. رسانه‌ای موفق‌تر است که ترکیب مناسب‌تری از کانال‌های ارتباطی را در اختیار مخاطب قرار دهد تا او به لذت اجتماعی استفاده از رسانه نیز برسد.

این گونه ابزارهای رسانه‌ای در مرحله اولیه هستند و گجت‌هایی همانند تلویزیون‌های تعاملی سعی در پوشش زیست رسانه‌ای به این شکل دارند تا زمانی که ابزارهای رسانه‌ای مناسب تولید شود خود کاربران زمانی که روبه‌روی تلویزیون نشسته‌اند با موبایل خود تویت می‌کنند و با تبلت در فیس‌بوک و گوگل پلاس می‌پلکند.

در جاهایی مثل ایران که از روند تغییرات فن‌آوری کمی عقب هستیم زیست رسانه‌ای جدیدی کمی سخت است. اما تجربه‌هایی همانند پوشش مراسم اسکار نشان می‌دهد که خیلی‌ها در ایران دارند در دنیای جدید زندگی می‌کنند حتی به سختی.

خودنوشت: چون مراسم اسکار به وقت ایران در زمان فجر صادق اتفاق می‌افتاد امکان این وجود نداشت که برای دیدن آن از ماهواره همسایه استفاده کنیم. ایده «آش رسانه‌ای» در هر صورت متعلق به همسایه و متعلقات‌اش است.

اگر به تاریخ گاهشماری نگاه کوتاهی بیاندازید می‌بنید آنقدر تقویم‌های مختلف وجود دارد و تقویم موجود را دست‌کاری کرده‌اند که معلوم نیست امروز که جمعه است اصلاً جمعه باشد. در هزاره‌های پیشین ممکن بود تا یک ماه را هم برای درست کردن تقویم حذف یا اضافه کنند. در تقویم میلادی این بگیر و بندها تا سال 1725 ادامه داشت و در این سال بود که تقویم‌های میلادی با هم منطبق شد. با این جنگ و دعواها 11/11 که امروز است می‌توانست دیروز یا پریروز یا حتی یک ماه قبل باشد.

برای ما مسلمانان این درگیری با تقویم قمری بیشتر مشخص است. مثلاً در حالی که چپ و راست ما یک روز را عید فطر یا عید قربان می‌دانند ما روز بعدش را جشن می‌گیریم و معتقدیم این روز عید است و فضلیت‌های خاص دارد. کار البته ممکن است بیخ بیشتری داشته باشد و اصلاً ماهی که داریم روزه می‌گیریم رمضان نباشد. این مقاله را بخوانید جالب است و البته این مجموعه مقالات. بعضی‌های معتقدند که تقویم زمان پیامبر (ص) خورشیدی بوده و بعد در زمان خلیفه دوم این تقویم قمری شده است به خاطر همین کل مناسبت‌های دینی جا به جا شده است. در فرهنگ عامه حکایتی است که می‌گویند ناصرالدین‌شاه کل یک سال را هر شب عبادت کرد که یک از شب‌ها شب قدر باشد و فضیلت آن را از دست ندهد.

گاه‌شماری و تقویم همان‌قدر که موضوعی مرتبط با فیزیکی و نجوم است مساله‌ای فرهنگی است. خیلی از این مناسبت‌ها بیشتر برای این است که آدم‌ها بهانه‌ای برای دور بودن و کنش اجتماعی داشته باشند و خیلی ربط به اوضاع سماوی و قمر و شمس ندارد. به خاطر همین‌هاست منی که چندان اجتماعی نیستم ترجیح می‌دهم به جای مناسبت‌های تقویمی مناسبت‌های شخصی خودم را داشته باشم.

مگر آدم چقدر رگ قلب دارد. شاید قلبی که بزرگ باشد نیازی به رگ نداشته باشد. مگر همه ‌آدم مثل هم هستند. همین‌طور که خیلی‌ها می‌توانند بدون محبت کردن سال‌ها زنده بمانند چرا پدر من نتواند قلب بی‌رگی داشته باشد. یک قلب بی‌رگ بی‌رگ که بی‌کلمه دوست دارد.

امشب یک ساعت دیگر که اذان بگویند صدای آرام در خانه را نمی‌شوم که دارد می‌رود مسجد. من بیدارم بودم همچنان تا برگردد. اول صبح (صبح واقعی نه صبح ما که ساعت ده شروع می‌شود) صدای دمپایی‌اش را می‌شنوم که روی پشت بام آمده است ببیند همه چیز سر جای خودش است و نکند سطل آشغال ما پر است و فراموش کرده‌ایم خالی کنیم. بعد می‌رود روی موتور من و محسن پارچه می‌کشد که نکند صندلی‌شان داغ باشد. بعد می‌رود باغچه نیم متری توی پیاده‌رو را آب می‌دهد و تا وقتی صبح ما شروع می‌شود او کارهایش تمام شده است.

عجیب بود بیماری قلبی برای مردی که سال‌هاست گوشت نخورده است. لذیذترین غذایش کدو باشد و دوغ تنها نوشیدنی‌اش. گویی همه سختی دادن به بدن روح‌اش را صیقل داده بود که نگوید آخ. چرا فریاد نکرد؟ برای این که با نان و مهوه زندگی را می‌گذراند و هیچ وقت نماز صبح‌اش قضا نشد؛ جانمازی آب نکشید. برای آن همه ظرفی که برای امام حسین‌اش شست آویزان کسی نشد. اگر به ایمانی ایمان داشته باشد نه در مسجدهای مجلل آنان است و نه در خطابه‌های ناراست‌شان. ایمان همین بود که منتی نداشته برای آنچه کرده‌ای.

توی بیمارستان گریه کرده است. نه از درد قلب و کمر و این جور چیزها. از این شرمناک بوده که باعث دردسر دیگران شده است. این گونه پدری دارم و دلم می‌خواهد همچنان داشته باشم. هم برای خودم و بیش از آن برای دخترم تا بازمانده آدم‌های مومن و نازنین را ببنید. معیاری داشته باشد برای سنجیدن راستی آدم‌ها. مردی که توی قصه‌ها نیست مردی که خود زندگی‌ است.

مطلب مرتبط: پدرم را دوست دارم

متغییرها در آمار بر اساس تعریف خود شمرده یا محاسبه می‌شوند و یکی از نخستین گام‌ها در آمارگیری تعریف هر کدام از متغییرها و مقادیر است. مثلاً برای وضعیت تاهل می‌توانیم بگوییم. «مجرد و متاهل» یا می‌توانیم بگوییم. «مجرد، متاهل، بیوه، مطلقه» و البته باید تعیین کنیم زوج عقد کرده که ازدواج خود را ثبت نکرده‌اند در چه دسته‌ای قرار می‌گیرد.

آمارهای متضاد ضریب نفوذ اینترنت و تعداد کاربران اینترنت در ایران هر چند یک بار منتشر می‌شود. این اختلاف‌ها دلیلی جز تعاریف متفاوت «کاربر اینترنت» ندارد. ضریب نفوذ اینترنت در ایران 11 درصد است یا 34 و نه دهم؛ تا تعیین نکنیم برای ما چه کسی کاربر اینترنت است نمی‌توانیم بگوییم چند نفر یا چند درصد افراد از اینترنت استفاده می‌کنند.

برگردیم به آمار سقوط جمعیت روستایی ایران، ساده‌ترین نتیجه گیری این است که روستاییان از روستا به شهر آمده‌اند. با این نتیجه گیری مهاجرت به شهرها باید در اولویت برنامه‌ریزی‌های ملی قرار گیرد. اما اتفاق اصلی در این آمار مهاجرت نیست. بلکه مصوبه دیگری بخشی از این تغییر آماری را به وجود آورده است. شرط تبدیل یک روستا به شهر تا سال 1388 جمعیت پنج هزار نفری بوده است اما از این سال با یک مصوبه دولت روستاها با جمعیت 3500 نفر نیز شهر خواهند شد. نتایج آمار سال 1385 نشان می‌دهد که 21 درصد جمعیت در روستاهایی با جمعیت بیش از 2500 مفر زندگی می‌کنند. و روزنامه ی ملت ما می‌نویسد این مصوبه می‌تواند 490 شهر جدید ایجاد کند. در نتیجه چیزی نزدیک به دو میلیون از جمعیت روستایی که در سال 1385 بیش از 22 میلیون بوده است کاسته و اسماً آن‌ها را شهرنشین می‌کند. (البته فرآیند شهر شدن همه این روستاها انجام نشده و مشخص نیست دقیقاً در طی این مدت چه تعداد روستا تبدیل به شهر شده‌اند)

توجه به همین یک رقم می‌تواند کل وضعیت را تغییر دهد. شاید در اینجا مساله ما عوض شود. یعنی به جای این که معضل اصلی ما مهاجرت باشد و به سمت شهرهای بزرگ توجه کنیم. باید نگاه خود را به سمت روستاهای تازه شهر شده و شهرهای کوچک برگردیم و مشکلات تغییر شیوه زندگی آن‌ها را ببنیم.

از دیگر جاهایی که این تغییر تعاریف آماری خیلی دیده می‌شود در آمار بیکاری است. مساله‌ای که در انتخابات سال 1388 نیز بسیار بحث‌برانگیز شد. بدون توجه به تغییری که در تعریف بیکاری به وجود آمده است نمی‌توان دو عددی که دو چیز متفاوت را نشان می‌دهند با یکدیگر مقایسه کرد.

فاجعه‌تر آن است که نوجوانی که دیده‌ای فرزند دختری باشد که با او به کودکستان می‌رفتی. یا فرزند یک عشق دبیرستانی که تصویر محوی از او در ذهن داری و دوباره آن تصویر شکل می‌گیرد و زنده می‌شود. این جور وقت‌ها حتی نمی‌توانی بپرسی: «دت کئش؟» حتی دخترها نام مادرشان را نمی‌گویند. گاهی این جور آدم‌ها با دلتنگی هر دختر بچه‌ای یا پسر بچه‌ای را می‌بییند ذهن‌شان پیکساوار تصویر را در دسته یکی از آن تصویرهای کمرنگ و فراموش شده قرار می‌دهد.

بدبخت‌ترین ما میان‌سالان؛ آن‌هایی هستند که هر وقت مدرسه‌ای تعطیل می‌شود با حسرت نگاه می‌کنند و می‌دانند هیچ کدام از این بچه‌ها نمی‌توانست بچه‌ی او باشد. آن‌هایی که حتی یک دوست داشتن در دور دست را هم تجربه نکرده‌اند.

56 درصد از کاربران ایرانی گودر معتقدند به این شبکه اجتماعی زیاد یا کاملاً معتاد شده‌اند. تنها 5 درصد از کاربران می‌گویند اصلاً به گوگل‌ریدر معتاد نیستند.

گودری‌های به طور میانگین روزانه سه ساعت و سی و هفت دقیقه از گوگل‌ریدر استفاده می‌کنند. اگر شما کاربر گوگل‌ریدر هستید روزانه بیش از یک ساعت از اینترنت استفاده می‌کنید و میانگین مضرف روزانه اینترنت‌تان هشت ساعت و نیم است. حتی ممکن است تا 16 ساعت نیز آن‌لاین باشید و البته 62 درصد از زمانی که آن‌لاین هستید در گوگل‌ریدر نیز حضور دارید.

منبع: پرسش‌نامه‌ی ویژگی‌های مخاطبان در شبکه‌های اجتماعی/ مطالعه موردی: گوگل ریدر

تذکر: دوستان به این کلمه اطراف دقت کنن