در نزدیکی تو، چاره‌ای جز بوسه نیست.

فکر می‌کنید این عکس چیست؟ با این عکس بهتر می‌توانید تشخیص دهید. این هم عکس پدرم است. برات از شادی‌های بی‌دریغ کودکی‌مان بود. این که کوزه‌ای را در دست بگیری و تن تر کوزه تشنگی‌ات را فروبنشاند. دارم این شماره را صفحه‌آرایی می‌کنم. وگرنه فرصتی بود برای غرق شدن در خاطره‌ها

با توجه به پخش افتتاحیه المپیک از شبکه سوم سیما برخی از دوستان پرسیده بودند آیا جواد خیابانی یک محمود است؟

-خیر، جواد خیابانی دقیقاً یک جوات است.

دومین نشست تخصصی شعر آفتاب در لار برگزار شد. گزارش رسمی را در اینجا بخوانید و عکس‌ها را در اینجا و اینجا ببنید اما قطعی برق این شب شعر را بیش از حد شاعرانه و خاطره انگیز کرد. آن‌هایی که من را نمی‌شناسد بگویم من همان بودم که به جای پله‌ها ترجیح دوم بپرم روی سن تا دل حمید منشی هم خوش باشد و متلکی گفته باشد. در ضمن باید جویای سلامتی حمید منشی هم باشم که آیا با تکه‌ای که به راشد انداخت از دست قوم و خویش‌های دیده‌بانی او سالم در رفته است یا نه.
خود رفتن برق از یک طرف و اتفاقی که برای دوستم سعید افتاد یک طرف، تا آخر جلسه لبخند بر لبان ما چون چراغ برساتی فروزان بود. این سعید عزیز تازه داماد شده است و دیدیم در آن بی‌برقی با موبایل حرف می‌زند. مثل این که همسر گرانقدر بوده و این همسر مذکور دنبال آبسردکن می‌گشته است. خلاصه سعید جمع ما را ترک کرد و رفت دم در سالن تا به یاری همسر خود بشتابد. کمی که گذشت سعید لبخندزنان برگشت. گفتیم چی شده است؟ مثل این که در زمان شعرخوانی کاظم رحیمی‌نژاد درتاریکی دم در ایستاده بوده که کسی به او نزدیک می‌شود و به لهجه شیرین لاری می‌گوید:
-: اده هم که لهجه ضایعه اسِ، مگه نه طالب؟
-: ها؟
-: موئه مگه تو طالب نیسش.
-: ها
خلاصه در آن تاریکی سعید بی‌خیال همسر گرانقدر می‌شود با لبخندی گشادی بر لب برگشت.
هرکاری کردم دل نیامد بی‌خیال این واقعه شیرین شوم. حالا فردا این دوستان لاری نروند تنبان ما را بادبان کنند. همه‌شان از ارادت من به دکتر آینده کاظم رحیمی‌نژاد مطلع هستند و این که از محدود ادبیاتی‌های لارستان است که می‌شود چیز ازش یاد گرفت. آقای رحیمی‌نژاد ما به قبولی شما در دوره دکترای دانشگاه شیراز افتخار می‌کنیم.

بینندگان عادی بی‌تردید فیلم داگ‌ویل را پس می‌زنند. حتی اگر پیش از این درباره لارنس فون‌تریه نخوانده باشید ممکن است بعد از دیدن چند بخش نخستین آن را کنار بگذارید و تنها ادعا کنید که فیلم داگ‌ویل را دید‌ه‌اید. اما این توصیه کوچک را از من بپذیرد و بیش از دو ساعت صبر کنید تا به پایان‌بندی داگ‌ویل برسید.
داگ‌ویل (شهر سگ) شهری در آمریکا که به شکل مینی‌مالیستی توسط کارگردان بر صحنه ترسیم شده است. داستان داگ‌ویل درباره ارتباط یک انسان به نام گریس (نیکول کیدمن) با یک جامعه نوعی است. بقیه قصه را خودتان ببنید
داگ‌ویل درباره جامعه است، درباره قدرت، درباره زبان، درباره مسیح، داگ‌ویل فیلم وحشتناکی است. در آن خبری از گودزیلا وشبح و موجودات فرازمینی نیست اما داگ‌ویل وحشتناک است. جامعه‌ای استعاری که در فیلم تصویر می‌شود به طرز باورنکردنی، باورکردنی است.
داگ‌ویل یک جامعه انسانی یا بخواهیم کوچک‌تر بگوییم یک جامعه آمریکایی است. با ورود نیکول کیدمن این جامعه در یک چالش قرار می‌گیرد. نیکول کیدمن می‌تواند نماد خیلی چیزها باشد. می‌تواند نماد مهاجرت باشد، نماد زیبایی باشد، نماد اخلاق باشد. اما وحشتناکی جامعه در این است که در راه سواستفاده هیچ‌چیزی جلودار آن نیست. مثلاً دموکراسی تنها روشی برای کانالیزه کردن خشونت است. قانون در آن لفافی برای بهره‌کشی است و زبان در آن توجیه‌ای برای غیراخلاقی بودن. فلسفه در این جامعه تنها می‌تواند جامعه را به شکل ناقصی تعریف کند و در برابر واکنش‌پذیری جامعه ناتوان و الکن است.
هر تاویلی که از داگ‌ویل داشته باشیم. سوال من این است چرا داگ‌ویل این‌قدر تاویل‌پذیر است. بخش مهمی از این تاویل‌پذیری در نتیجه فرم آن است. داگویل نمونه نوعی مینی‌مالیسم در سینما است. به زمان دو ساعت و خرده‌ای فیلم توجه نکنید. گذشته از صحنه‌آرایی و کادربندی‌های تصویری که به وضوح در ایده‌های مینی‌مالیستی و البته بیانیه دگما 95 ریشه دارد، در بسیاری ارکان دیگر نیز این وضوح مینی‌مالیستی دیده می‌شود. به عنوان مثال حس‌ها توسط راوی بیان می‌شود تا بیننده درگیر طول و تفصیل‌های فضاسازی و بازیگری برای دریافت حس نشود. این تقلیل‌ها باعث می‌شود در درک فیلم تنها نشانه‌هایی وجود داشته باشد که با آن بشود انواع بازی‌ها را انجام داد.
در میان انبوه خوانش‌های ممکن من کدام را می‌پسندم؟ فکر می‌کنم داگ‌ویل بیانه‌ فون تریه علیه ریشه‌های جامعه آمریکایی است. چیزی که خطر امروز زندگی بشری است.

داگویل- Lars von Trier

2003 ( اولين عرضه در May 19 )

نوشته‌ی Lars von Trier لارس فون تريه

Nicole Kidman در نقش

Grace Margaret Mulligan در نقش

Lauren BacallGloria

از همان شروع صحبت نو یک سری روش‌های کوچک و جمع‌ و جور برای خودمان گذاشته‌ایم که کمتر به مشکل برخورد کنیم. الان که یک سال و نیمی از عمرمان می‌گذرد، می‌بینم دیدگاه صادق و در مقیاس کوچک‌تر من نسبت به وضعیت مطبوعات در ایران و لارستان درست بوده

گفتیم باید بیش از هر چه به مردم تکیه کنیم. به خاطر همین از همان اول خبرهای اجتماعی و مردمی در اولویت بود و خبرهای اداری و دولتی کمتر و محدود. الان هم می‌بینیم آبی از بخار این ادارات گرم نمی‌شود و بیش از همه دردسر هستند. حتی تبلیغات که شریان حیات صحبت نو است تا 95 درصد از طریق بخش خصوصی تامین می‌شود و ادارت تمایل چندانی برای ارائه گزارش کار خود ندارند.

مستقل بودن را شعار خودمان قرار دادیم نه به این معنی که بر هر جایی بتازیم و ساز خودمان را کوک کنیم. بلکه این باشد که به دست دیگران نگاه نکنیم نان کار خودمان را بخوریم و کسی نتواند به بهانه چندرغاز کمک بلاعوض خفت‌مان را بگیرد که چرا این را نوشتی. زیرا همیشه کسانی هستند که این کار را می‌کنند حتی اگر کمکی هم نکرده باشند. بگذار منتی نباشد. به خاطر همین به حداقل‌ها ساختیم ولی کیفیت را خراب نکردیم.

کیفیت خوب مشتری دارد. اگر صحبت‌نو را حتی با نشریات استانی مقایسه کنیم از کیفیت مناسبی برخوردار است این را می‌شود از آگهی‌ها فهمید و زحمتی که برای طراحی آن کشیده می‌شود. می‌شود کار را سر هم بندی کرد و یک چیزی زد که طرف راضی شود. اما باید مخاطب بفهمد که نویسنده و صاحب نشریه به او احترام می‌گذارد.کیفیت خوب مشخص می‌شود

از همان اول خواستیم که مطلب تولید کنیم. هر چند خود من و بیشتر نویسندگان صحبت نو خوره اینترنت هستیم اما کمتر مطلبی را در نشریه پیدا می‌کنید که تولیدی نباشد. کار را خیلی سخت می‌کند ولی مخاطب این را می‌فهمد.

و آخر این که از اول معتقد بودیم ظرفیت طنز در فضای اجتماعی ایران از بین رفته است و اگر همین‌طور پیش‌برود انتقادهای ساده هم با واکنش روبه‌رو می‌شود. اما انگار گزیری از طنز و انتقاد نیست.

و بسیار گفته‌ها و نگفته‌های دیگر. چند روز دیگر روز خبرنگار است اگر به عنوان یک خبرنگار خواهشی از کسی داشته باشم این است که به ما اعتماد کنید و ما را تحمل کنید.

شب خوش

شاعرها جز  در شعر، دوست داشتن را بلد نیستند.

هر سال به نيمه‌شعبان نزديك مي‌شويم. خيابان‌ها را چراغاني مي‌كنند. هميشه اين سوال را داشتم كه پول اين چراغاني‌ها از كجا مي‌آيد چون معمولاً لامپ‌ها را مستقيم به پايه‌هاي وصل برق مي‌كنند. احتمالاً در همان آمار 15 درصدي تلفات شبكه بخشي هم به اين چراغاني‌هاي مناسبتي اختصاص دارد. البته من از آيين نيمه‌شعبان خيلي خوشم مي‌آيد چون تنها جشن مذهبي است كه به شكل مردمي و خودجوش برگزار می‌شده و سابقه زیادی هم دارد. مردم هم برای این جشن واقعاً مایه می‌گذارند. یادم است بچه‌ها سال‌های قبل چند روزی قبل از شعبان یعنی در نزدیکی این روزهایی که در آن هستیم به در تک‌تک خانه‌های محله  می‌رفتند و از آن‌ها قالیچه و پارچه و پول می‌گرفتند و مسجدها برای این روزها کری خاص خودشان را داشتند. اما کم‌کم حکومت دارد این جشن را هم مصادره می‌کند. به ویژه همین دولت آخری

در هر مناسبت برسيم به ويژه در ايام شعبانيه اولين خبر تلويزيون نشان دادن لامپ‌هاي 100 واتي است كه با آن خيابان را تزيين كرده‌اند. و خبر از جشن و سرور و شادي در تمام كشور. بعد هم يكي دو خبر متفرقه و اين گونه روز تعطيل خبرها به ته مي‌رسد.

اين مساله آذين خيابان‌ها با حضور دولت جديد كه ادعاي مهدويت سفت و سختي هم دارد تشديد شده است. اما امسال مساله با يك پارادوكس روبه‌رو شده است. مردم از كمبود برق ذله هستند و دولت هم تنها توصيه‌اي كه دارد اين است كه «جون نه‌نه‌تون برق كمتر مصرف كنيد» و «هر كي برق زياد مصرف كنه خره» و اين جور شعارها

حالا اين دو تا را بگذاريد كنار هم. جوانان غيور كه از پايه‌ها بالا مي‌روند كه لامپ‌هاي پرمصرف را به شكل كيلويي و رشته‌ايي نصب كنند تاكنون كه با تذكري از سوي ادارات محترم برق روبه‌رو نشده‌اند. حالا اگر از پول برق بگذريم كه بي‌خيال، كمبود برق را چه كار كنيم. مطمئناً چند روز ديگر كه شعبان شروع شود و اين لامپ‌ها روشن شود. اين پارادوكس و چالش ذهنی بچه دبستاني‌ها را هم مالش خواهد داد. كه اين فرهنگ مصرف و اين جور چيزها كه مي‌گويند پس به چه دردي مي‌خورد. و آيا اصلاً شيوه‌اي ديگر براي عرض ارادت وجود ندارد.

این موقعیت یک موقعیت تازه نیست همیشه حکومت‌های آرمان‌گرا در دو راهی آرمان و واقعیت گیر می‌کنند. یعنی خودشان جوگیر شعارهایی می‌شوند که داده‌اند. تراکم ارزش‌ها باعث تداخل آن‌ها می‌شود و واقعیت رویه انعطاف‌ناپذیر خودش را نشان می‌دهد. به آن بچه مسلمان چه جوابی می‌دهید اگر بگوید: « حضرت حجت ارزش‌اش را دارد که مردم چند ساعتی خاموشی بکشند.» وو جواب آن بچه مردم چه می‌دهید که می‌گوید: «این‌ها خودشان که حرف خودشان را گوش نمی‌کنند. چرا ما باید به حرف آن‌ها گوش کنیم.» و هزار حرف دیگر مردم. این چالش‌ها که ذهن‌ها را دچار اعوجاج می‌کند.

در شهرما كه اين لامپ‌ها را زده‌اند و شهر قرار است فرقي با  سال‌هاي گذشته نداشته باشد.

برنامه‌ خاموشي‌هاي استان فارس را ببنید

چناچنه به طور رومزره به زبان فارسي صبحت مي کيند، با کمي تلاش خاوهيد تواسنت اين نوتشه را بخاونيد. در داشنگاه کبمريج انگلتسان تقحيقي روي روش خوادنه شدن کملات در مغز اجنام شده است که مخشص مي کند که مغز انسان تهنا حروف اتبدا و اتنها ي کلمات را پدرازش کرده و کمله را مي خاوند .به هيمن دليل است که با وجود به هم ريتخگي اين نوتشه شما تواسنتيد آن را بخاونيد.

اين يك هفته گرفتار شماره تازه صحبت نو و حواشي آن بودم. حالا كار اين شماره به سرانجام رسيده و تا پنجشنبه كه برويم لار براي نشست ادبي آفتاب فرصتي است براي نفس كشيدن. گفتم بد نيست به يك ميسج از پيامبر ياهو دعوت‌تان كنم.

آیا لازم است تکرار کنم که این یک داستان است.  شست پا در واقعیت دارد و به تمامی در خیال قد کشیده است