در ستایش رویا، در توانایی حروف


آن‌گونه زندگی می‌کنیم که فکر می‌کنیم آن‌گونه زندگی می‌کنیم. فیلم اتاقک غواصی و پروانه می‌توانست فیلمی بسیار وحشتناک باشد. موقعیتی که ژان گرفتار آن است موقعیت خاصی است. صحنه فوتبال، صحنه پشه می‌توانست یک کابوس واقعی باشد و از همه مهمتر جامعه که می‌توانست فراتر از یک کابوس یک جهنم باشد و اینجا جامعه بهشت است، حق زندگی می‌دهد و کمک می‌کند و تنها در دنیای اطراف زیبایی موج می‌زند زن‌های زیبا، طبیعت زیبا و رویاهای زیبا. با این وجود در تمام فیلم هراس و اندوه همراه بیینده است اگر بخواهد کمی و تنها کمی همذات‌پنداری کند چاره‌ای نیز به جز این نیست که از اینجا شروع کند: «می‌خواهم بمیرم.»

فیلم اتاقک غواصی و پروانه فیلم خوش‌شانسی است. شانس از سوژه ناب آن شروع می‌شود همیشه فیلم ساختن درباره آدم‌های با موقعیت خاص و در مرز مرگ و زندگی جذاب است حتی از فیلم ساختن درباره روانی‌ها و معتادها جای کار بیشتر دارد. اما نقطه قوت فیلم در این است که سوژه را ضایع و خراب نکرده است. هر چند با قصه ساده‌ای روبه رو هستیم ولی فیلم با تناسب میان فرم و درون مایه خیلی خوب ساخته شده و قدرت میخکوب کردن بیینده را دارد. نمونه‌های زیادی در سینما است که دوربین دارای حرکات خاصی است و یا تصویر آنرمال است. در بعضی از فیلم‌ها این شکستن فرم به زیباشناسی کار کمک می‌کند و در بسیاری دیگر تنها یک پیروی از مد و جوگیر شدن است. در این فیلم برای تمامی این مات شدن تصویر و زاویه‌های کج دوربین و برش‌های تصویری و دیزالوها توجیه‌ای در روایت وجود دارد. از همان ابتدا وفاداری به زوایه دید احساس غریبی به شما می‌دهد زاویه دیدی که با از دریچه تنگ آن به دنیا و آدم‌ها نگریست و گریزی از آن نیست تا وقتی که حروف وارد می‌شود و دوربین و روایت می‌تواند از این دریچه تنگ بیرون آید و به دنیا نگاه کند. به جای اتاقک غواصی و قفس تنگ تن، پروانه‌ای باشد از پیله بیرون آمده و می‌تواند در دنیای خیال پرواز کند و این ستایش خیال آغاز می‌شود که بی‌نهایت است و زیباست. شاید در ابتدا تصور کنیم که تمام آنچه می‌گذرد یک تلاش و مبارزه برای زنده ماندن است. اما آنچه در واقع اتفاق می‌افتد یک جستجو برای زیبایی است در ذهن در دنیای اطراف. انسانیت که جان مایه فیلم است حفظ تن نیست بلکه درک است و فهمیدن و زیبا دیدن

فیلم نامزد کن بوده و نامزد چند اسکار نمی‌دانم جایزه‌ای را برد یا نه

 

پیش‌نهاد: دیدن آن ضروری است.

 

اتاقک غواصی و پروانه(The Diving Bell & the Butterfly)

فیلم با نام‌های اتاقک غواصی و زنگ غواصی و ناقوس غواصی و مکعب غواصی و جعبه غواصی هم شناخته می‌شود

کارگردان: جولیان اشنایبل / فیلمنامه: رونالد هاروود / مدیر فیلمبرداری: ژانوس کامینسکی / تدوین: ژولیت ولفلینگ / موسیقی متن: پل کنتلون / بازیگران: متیو آمالریک، امانوئل سینگر، ماریا خوزه کروز، ماکس فون سیدو / محصول: فرانسه، آمریکا / مدت زمان: 112 دقیقه

مطلب جامع یک پزشک (دکتر مجیدی) در برنامه این فیلم و بیماری قفل شدن

نقد راجر ابرت و دو نشر دیگر ترجمه فرید عباسی

Advertisements

۱ دیدگاه

دسته فیلم

1 پاسخ به “در ستایش رویا، در توانایی حروف

  1. فوق العاده هستش اين فيلم….

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s