عکس‌هایی که زندگی آورد و ناامیدی

اینجا را ببنید. vivianmaier.blogspot.com آمریکای واقعی اینجاست و بعد فکر می‌کنم چقدر جاهای خالی مانده داریم در فرهنگ‌مان و بعدتر فکر می‌کنم این آدم‌ها حال کجا هستند؟


این جور وقت‌ها آدم دلش می‌خواهد دوربین را به دست بگیرد و همین‌طور توی خیابان ول بگرد. آدم‌ها در قاب دوربین‌اش ماندگار شوند و لبخندشان بشود مال او. آدم دلش می‌خواهد چشم‌ها را بیاورد داخل صفحه مانیتورش. زن و مرد هم ندارد. بشود بدون شرم به چهره‌ آدم‌ها به آنچه که هستند خیره شد. نه اینکه تا دوربین می‌چرخد انگار ماسک پحش کرده باشند همه چهره‌ها مصنوعی شود. همه چهره‌ها یک شکل.

آدم دلش می‌خواهد وقتی یک تصادف شد بتواند فریادها را به جای ذهن‌اش در عکس‌ها داشته باشد. آدم دلش می‌خواهد عکاس باشد حتی اگر دیگر عکس گرفتن آن مشقت پیشین را نداشته باشد و دوربین‌های موبایل عکس را به همه جا برده باشد. عکاسی نگریستن است و مکث کردن. روز شنبه این عکس‌ها به من زندگی بخشید و ناامیدی.

لینک از اینجا آمده است.

اگر باز هم دلتان هوس عکس کرد.

Advertisements

۱ دیدگاه

دسته وبگردی

1 پاسخ به “عکس‌هایی که زندگی آورد و ناامیدی

  1. همه عكس‌ها را ديدم، در تك تك آن‌ها مي‌شد جريان زندگي را ديد همه چيز در كنار هم. بدون هيچ حالت مصنوعي.
    به آدم‌هاي يكي از عكس‌ها غبطه خوردم( اون‌ هايي كه كنار درياچه روي پله‌ها خوابيده بودند) بدون اين كه كسي بهشون گير بده(البته ما چه دانيم شايد هم گير دادن ما خبر نداريم ولي با آرامشي كه آن‌ها داشتند بعيد مي‌دانم.). همشون زيبا بودند بازم از اين عكس‌ها بذاريد.
    ممنون.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s