پرسه در داستانی نبوده

تا اینجای کار «پرسه در مه» غافلگیرکننده‌ترین فیلمی بود که دیده‌ام. نه این که توقع فیلم خوبی را نداشتم برعکس می‌ترسیدم کارگردانی که کمتر کسی او را می‌شناسد و فیلم اولش را پسندیده بودم گند بزند که گند نزد.

اگر تا حالا «پا برهنه در بهشت» را ندیده‌اید، بیندید. فیلمی که در آن تکنیک در خدمت پیش بردن داستان قرار گرفته است. متاسفانه فیلم به خوبی اکران نشد تا بتوانم آن را در سالن‌های سینمایی دید و از رنگ آبی وحشتناک آن لذت برد اما نسخه ویدیویی آن را می‌توانید به راحتی پیدا کنید.


هشدار: این قسمت به بعد را نخوانید اگر قصد دارید فیلم را ببنید.

«پرسه در مه» در ادامه فیلم قبلی بهرام توکلی یک فیلم تکنیکی است اما تکنیک در آن فقط برای نشان دادن امکانات دوربین و مونتاژ و به روز بودن نیست. جلوه‌های خاص و حرکات دوربین تنها زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که در خدمت داستان باشد. داستانی مردی در کما که می‌خواهد داستان‌اش را از اول بنویسد. به خاطر همین اعتمادی به داستانی که روایت می‌شود وجود ندارد. حتی همین داستان نیز به صورت غیر خطی و متقاطع روایت می‌شود و تنها در پایان فیلم است که تماشاگر اگر بخواهد می‌تواند طرح داستان را بیرون بکشد. طرحی که چندان اهمیت ندارد.

«پرسه در مه» فیلم وحشتناکی است. من این طور فیلم‌های وحشتناک را دوست دارم فیلمی که اگر خودت را در کابوس‌ها، رویاها و نگاه کارگردان غرق کنی، می‌ترسی و دیوانه می‌شوی. زیر صدایی که در تمام فیلم جریان دارد نمی‌گذارد راحت بنشینی. رنگ‌های با تضاد بالا آبی چرک بیمارستانی، زرد نوسان‌دار و نماهای خیلی خیلی نزدیک که وقتی به پرده سینما خیره‌ای روی تو آوار می‌شود و البته موسیقی دیوانه‌کننده‌ای که تو را رها نمی‌کند.

داستان را که گفتم یله برای خودش حرکت می‌کند و به هر جا سر می‌کشد اما داستان بی‌چفت و بست نیست و در نقطه مناسب گره‌ها باز می‌شود. اما بازی‌ها خیره‌کننده‌تر از حد تصور بود. شهاب حسینی هر چند سال گذشته سیمرغ را به دست آورد و بعید است یک بار دیگر سیمرغ به خانه او پربکشد اما این بار توانست به نقشی که هر بازیگری به دنبال بازی کردن آن است برسد. روند اضمحلال او به خوبی در فیلم بازی شده است. از نگاه کردن‌های نیمه اول تا پلک‌زدن‌های مداومی که تنها تماشاگران جدی آن را می‌بییند در نیمه دوم تا آن نگاه خیره مک‌مورفی‌وار در ماشین که هراس را در روح آدم می‌پراکند. لیلا حاتمی نیز همان بازی استاندارد همیشگی‌اش را داشت به همان خوبی که این بار روند مورد عشق قرار گرفتن تا زن شدن را می‌پیماید.

تماشاگرانی که در سالن بودند همه چیز را به پای شهاب حسینی نوشتند اما بهرام توکلی در فیلم اول‌اش هم نشان داد که برای او سینما مهم است. کارگردانی که تک‌تک نماهای او یک قاب عکس است و داستان را این گونه بالا و پایین می‌کند توانسته است از بازیگران این گونه کار بکشد. آقای بهرام توکلی امیدوارم مردم بتوانند این فیلم را در سینما ببینند و منتظر کار بعدی‌ات می‌مانیم.

پرسه در مه (1388 /ایران)

کارگردان: بهرام توکلی

تهيه کننده: جواد نوروزبیگی – مرکز گسترش سینمای‌مستند و تجربی

فيلمنامه‌نويس: بهرام توکلی

بازیگران: لیلا حاتمی – شهاب حسینی – مسعود رایگان – احمد ساعتچی

موسیقی: حامد ثابت

مدت: 90 دقيقه

پیش‌نهاد: هر جوری است به دنبال دیدن این فیلم باشید.

یکی از اولین‌نگاه‌ها به فیلم از جنبه طرح و داستان

این یک نگاه تکنیکی به فیلم از بهنام شریفی

Advertisements

۱ دیدگاه

دسته فیلم

1 پاسخ به “پرسه در داستانی نبوده

  1. سلام. با شعر شهرستان شدن گراش به روزم.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s