گریزی از دبی نیست

هر کسی بخواهد درباره گراش و اوضاع گذشته و چشم‌انداز آینده‌ی آن فکر کند گریزی از این ندارد که به کشورهای حوزه‌های خلیج فارس و دبی هم نگاهی داشته باشد. دو مساله باعث شد که دوباره ذهنم مشغول دبی شود. اول گفتگویی که در گوگل‌تاک با دکتر ابونجمی همشهری عزیز خنجی داشتم و ایده‌های جالبی مطرح کرد. دوم این که پدرم سرانجام بعد از پنجاه و پنج سال کار در دبی برگشته است گراش و او که نمی‌تواند بکار بنشیند باید از نقطه‌ای شبیه به صفر شروع کند در واقع آن اندکی که با کار شبانه‌روزی به دست آورده است خرج ما شده است. تنها پدر من نیست، این اوضاع بسیاری از پدرهای گراش است که حرف نزدن درباره آن‌ها یک ناسپاسی و حق ناشناسی است.

البته این گونه مسائل نباید ما را در دام کینه و نفرت بیاندازد بلکه باید بلکه با شناخت موقعیت موجود باید بتوانیم بهترین استفاده را از این ظرفیت تاریخی داشته باشیم. بخشی از بحث‌های پایه‌ای را در یادداشتی با عنوان «خیرین به مثابه نفت» نوشتم. سرمایه‌های وارد شده از کشورهای حوزه خلیج یکی از دلایل اصلی پا نگرفتن فعالیت‌های مولد اقتصادی در منطقه است. همچنین این سرمایه‌ها از نظر اجتماعی نیز انگیزه فعالیت در داخل کشور را برای بسیاری از افراد از بین برده است حالا می‌خواهم دو طرحی که ایده‌ی دکتر ابونجمی است را بازگویی کنم.

اولین و تنها سفر به دبی

اشتغال فنی در دبی

این که منطقه فاقد زیرساخت‌های صنعتی است باعث شده که با وجود مرکز فنی و حرفه‌ای و همچنین برخی دانشگاه‌ها، دانش‌آموختگان این مراکز در بخش‌های تحصیلی خود مشغول به کار نشوند و فرصتی که برای مطالعه گذاشته‌اند هدر رود. حالا که نمی‌شود جلو حرکت جوانان برای کار در دبی را گرفت باید در جهت‌دهی این مهاجرت‌ها کاری انجام داد. هزینه آموزش در ایران نسبت به کشورهای دیگر بسیار ارزان‌تر و گاهی رایگان است و از سوی دیگر دبی به دلیل سرعت پیشرفت خود نیازمند نیروی کار است. بهتر است نیروی کار صادر شده به جای فعالیت در بخش‌های بدون مهارت همانند فروشندگی در بخش‌هایی مولد و پربازده‌تر فعال شود. می‌شود برای خیل فارغ‌التحصیلان کامپیوتر یا عمران بازار کار مناسبی را در دبی فراهم کرد نه این که با ویزای سه ماهه به دبی سفر کنند و در آنجا به اصطلاح خودشان «زیر گونی بروند». این کار مسئولین سیاسی است که نگاه راهبردی داشته باشند و بتوانند به جای ساده‌انگاری و نفی این ظرفیت به نحو مطلوب از آن استفاده کنند.

با این کار نتایج زیر حاصل می‌شود:

انگیزه تحصیل افزایش خواهد یافت و بخشی از دانش‌آموزان که بی‌انگیزه شده‌اند به این امید به دانشگاه خواهند رفت.

بازار کار اشباع شده منطقه به خاطر افزایش دانشگاه‌ها، تکانی خواهد خورد و افراد شایسته‌تر به بازارهای بزرگتر فکر خواهند کرد.

معمولاً مردم منطقه در بخش تجارت کشورهای حوزه خلیج فارس مشغول هستند با این کار تنوع بازار کاری ایجاد شده و می‌شود از فشارهای دولت‌های عربی بر شاغلین منطقه کاست.

به جای ویزاهای سه ماهه که همراه به اجحاف به کارگران است، می‌توان از ویزاهای کار همراه با حقوق و مزایای تامین اجتماعی استفاده کرد.

تامین اجتماعی برای بازنشستگان

نظام‌های تامین اجتماعی یکی از ره‌آوردهای زندگی بشر در قرن بیستم است. در تامین اجتماعی وظیفه دولت و نهادهای حاکمیتی است که راه‌کارهایی برای تامین کسانی که در راه ساختن جامعه و خانواده‌ی خود تلاش کرده‌اند در آینده فراهم کند. کارگران گراشی، لاری، خنجی، اوزی تمام عمر، سرمایه و زندگی خود را در کشورهای حوزه خلیج فارس صرف می‌کنند و حاصل و تمام آن را به کشور خود می‌فرستند. اما نه دولت‌های عربی و نه دولت ایران هیچ‌گونه تعهدی نسبت به آن‌ها احساس نمی‌کند. اگر یکی از آن‌ها از کار افتاده شود محتاج اقوام خود خواهد بود و یا اگر همانند بسیاری از کارگران ساده سرمایه‌ای اندوخته نداشته باشد دوره بازنشستگی بدون درآمد و تخصص باید وابسته به دیگران باشد.

برای این گروه دو راه حل وجود دارد که هیچ کدام در کوتاه مدت در دسترس نیست. باید دولت‌ها دست به کار شوند و به شکلی ساختار تامین اجتماعی مناسب را آماده کنند اما این چند ده هزار کارگر هیچ زبان گویایی برای فشار بر دولت‌ها ندارند شاید کسی همانند نمایندگان مردم منطقه در مجلس بخواهند کمی خلاقانه‌تر عمل کنند بشود از طریق مجلس طرح را به سرانجامی رسید. یا راه حل دوم همان راه حل همیشگی منطقه است.

کسانی که ما به عنوان خیرین می‌شناسیم سال‌های با کسانی که در دبی کارگری ساده کرده‌اند، هم‌کاسه بوده‌اند. حتی بی‌تعارف بزرگی و ابهت آن‌ها حاصل زحمت و رنج همان کارگرها است اما بعد این‌ها فراموش می‌شود. می‌گویند این مساله حتی در دبی شدیدتر است و به جز ماه محرم همشهری‌ها سراغی از یکدیگر نمی‌گیرند. در این میان شاید اوزی‌ها استثنا باشند که هر از چند گاهی دور هم جمع می‌شوند.

می‌شود به جای صندوق‌های تاق و جفت یک صندوق باشد که خارج نشین‌ها خودشان به خودشان کمک کنند. مدیریت‌اش هم فقط دست خودشان باشد و ندهند دست کسانی که از درد آن‌ها بی‌خبرند بعد اگر یکی آسیبی دید و از کار افتاده است. اگر کسی ورشکست شد. اگر کسی به سن پیری رسید همین صندوق سراغ او را بگیرید و بی‌منت کمک‌اش کند. هر کدام از این‌ها باید کلاه خودشان را قاضی کنند که درآمدهای آن‌ها حاصل بیداری پنج صبح و خوراک‌های بخور و نمیز کارگرشان است.

این بخش‌های بحث‌های گراشی‌ها در انجمن رایانت درباره موضوع کار یا تحصیل است.

فکر کنم باید در این مورد باید بیشتر فکر کنیم. این‌ها طرح‌های خام و ساده‌ای بود که به ذهنم رسید. همه مایی که یک جورهایی نان عرق پدرمان را در گرمای شرجی دبی خوردیم مدیون آن‌ها هستیم تا رنجی که آن‌ها بردند را پاس بداریم و فردایی بهتر از امروز بسازیم. چیزی که آرزوی آن‌ها بود اگر حتی زبانی برای گفتن‌اش نداشته باشند. این هم نوشته‌ام برای پدرم

Advertisements

2 دیدگاه

دسته گراش

2 پاسخ به “گریزی از دبی نیست

  1. یوسف

    پیشنهاد اول کاملا عملی است. فقط در کنار مهارت فنی, زبان انگلیسی به عنوان محرک ( و حتی کاتالیزور ! ) واقعا لازمه مخصوصا در همون رشته تخصصی. در غیر اینصورت باز همان آش و همان کاسه.
    پیشنهاد دوم در تئوری قابل اجراست, ولی در عمل با توجه به شرایط موجود عملی نیست.

  2. من با ایده های مطرح شده موافقم. حدودا دو سال پیش در نشریه پیک مشتاقان خور مقاله ای نوشتم در مورد امر تحصیلات عالیه در خور. در آن مقاله گفتم که می توان با تحصیلات عالیه در کشوری مانند امارات موقعیت های شغلی متعددی را نشانه گرفت چه مرتبط و چه غیرمرتبط با رشته تحصیلی.
    منظور از موارد غیر مرتبط مشاغلی نظیر املاک، بیمه، توریسم بود که برای موفقیت در آنها روابط اجتماعی نقش مهمی دارد که تحصیلات می تواند نقش مهمی در افزایش توانایی فرد در برقراری روابط اجتماعی داشته باشد.
    بنده تجربه حضور حدودا 10 ماهه در دبی را دارم. در آنجا دیدم که دانش آموختگان ایرانی حتی از منطقه خودمان چگونه در امور کسب و کار و تجارت موفق بودند

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s