شهر ما، خانه ما

توی تهران با صندل توی خیابون بری مثل اینه که داد بزنی:  «من یک جنوبی دور افتاده‌ از خاک وطن‌ام و البته  شما به اون نقطه حساس بدنم هم نیستید.»

بعد باید همین طور پیاده بری. حتی شاید دمپیایی‌ات به جای تو با ملتی که بهت زل زدن حرف بزنه: «خرچ و خرچ»  مثل وقتی که از روی موکت می‌رسی به سرامیک آشپزخونه. راستی می‌دونستی برای ما دمپایی و صندلی خیلی فرقی نداره و هر دو تاش می‌تونه نعلین باشه.

کی می‌شه آدم با شلوارک و پیرهن رکابی بره توی پردیس ملت لم بده و فیلم ببینه؟ پیاده کل ولیعصر رو بری بالاها، نه با این ماشین قرتی‌ها.

Advertisements

One comment

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s