چرا کسی تکذیب فاطمه آلیا را باور نکرد؟

نه تنها رسانه‌ها بلکه هر کدام از مردم معيارهای خاص خود را برای پذیرش یا عدم پذیرش یک خبر دارند. البته خیلی وقت‌ها این معیارها منطقی نیست. برخی شایعات را با معیار «تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها» قبول می‌کنند و معیارگروه دیگر«تا با چشم خودم دیدم باور نمی‌کنم» است.

به خاطر همین امر اقناع مخاطبان یکی از کارهای اصلی رسانه‌ها است که دارای شیوه‌های گوناگونی است. بهانه این نوشته قضیه خانم آلیا و والیبال است.

سایت پیام نو برای بررسی نظرات فراکسیون زنان مجلس در مورد حضور زنان برای تماشای بازی‌های والیبال با زنان نماینده مجلس گفتگو کرد. (پیام نو) از شش نماینده پنج نفر با حضور زنان مخالفت کردند. خبر به شبکه‌های اجتماعی رفت و از میان اظهار نظرها گفته فاطمه آلیا به تدریج برجسته شد. «کار زن بچه دار شدن و تربیت فرزند و شوهرداری است نه دیدن مسابقه والیبال. یک عده ای می خواهند هر طور شده به زن نقش هایی بدهند که مخالف با وظایف شرعی است.» صراحت این اظهار نظر باعث شد که به سرعت اظهارات مخالفت آن شکل بگیرد و کار به تمسخر و توهین نیز برسد. امری که در شبکه‌های اجتماعی مجازی کم و بیش اتفاق می‌افتد.

دو روز بعد سایت خبری مجلس تکذیبه خانم آلیا را منتشر کرد. « بنده در روزهای اخیر هیچ گونه مصاحبه و اظهار نظری با هیچ یک از رسانه ها اعم از سایت های خبری و روزنامه ها نداشته ام و مطلب ذکر شده ساخته و پرداخته سناریوسازان و حاشیه پردازان رسانه ای در جهت تخریب نمایندگان مجلس نهم بوده است و حق اینجانب برای شکایت از رسانه هایی که این مصاحبه دروغین را منتشر کردند، محفوظ است.» (سایت خانه ملت) اما این تکذبیه تاثیری چندانی نداشت. حتی بسیاری از مخاطبان آن را باور نکردند.

خانم آلیا اگر در تکذبیه جدی بود باید به تاثیر آن بر مخاطبان توجه می‌کرد و سعی می‌کرد آن‌ها را برای «دروغ بودن» مصاحبه اقناع کند.

الف. خانم آلیا در این تکذبیه نظر صحیح و درست خود را در مورد «حضور زنان در ورزشگاه» نمی‌گوید و تنها می‌گوید مصاحبه نکرده است. حساسیت مخاطبان در مورد دروغ یا درستی مصاحبه نبوده بلکه در مورد حرف مطرح شده در آن بود.

ب. سرعت اطلاع‌رسانی و جوسازی در شبکه‌های اجتماعی بسیار بالا است. تکذبیه ۴۸ ساعت بعد از انتشار مصاحبه منتشر شده است که بسیار از تاثیر آن می‌کاهد.

پ. با یک جستجو در گوگل مشخص می‌شود (+) خانم آلیا پیش از این نیز سابقه تکذیب اظهارات منتسب به خود را داشته است. به خاطر همین باید در ارتباط رسانه‌ها حساسیت‌های عمومی را شناخته باشد.

ت. منبع اصلی و منتشرکننده خبر اصلی مشخص است اما در تکذبیه بدون اشاره به منبع اصلی تمامی منتشرکنندکان را تهدید به شکایت می‌کند. اینشکل برخورد بیش از آن که حقوقی باشد نشانه یک تهدید توخالی است.

این موارد باعث می‌شود که مخاطب به جای باور کردن تکذبیه نماینده مجلس به این نتیجه برسد با افزایش فشارها افکار عمومی این نماینده تصمیم گرفته است اظهارات خود را کاملا تکذیب کند. شاید در اینجا وظیفه یک روابط عمومی خوب است که بتواند در یک جوابیه ضمن بیان واقعیت، مخاطبان را نیز قانع کند که آن چه می‌گوید واقعیت است.

Aliya

 

 

Advertisements

2 comments

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s