شايد اين شنبه جمعه باشد

بعضی‌ها معتقدند در یک زمان خاص یک اتفاق خاص می‌افتد. مثلاً همین قضیه 11/11/11 و ساعت 11/11 که اسباب سرگرمی ملت است. یا تاریخ‌های مختلف پایان جهان که اتفاقاً همه‌اش هم روند است. اما برای من قصه جور دیگری است. به این جور چیزها باور ندارم.

اگر به تاریخ گاهشماری نگاه کوتاهی بیاندازید می‌بنید آنقدر تقویم‌های مختلف وجود دارد و تقویم موجود را دست‌کاری کرده‌اند که معلوم نیست امروز که جمعه است اصلاً جمعه باشد. در هزاره‌های پیشین ممکن بود تا یک ماه را هم برای درست کردن تقویم حذف یا اضافه کنند. در تقویم میلادی این بگیر و بندها تا سال 1725 ادامه داشت و در این سال بود که تقویم‌های میلادی با هم منطبق شد. با این جنگ و دعواها 11/11 که امروز است می‌توانست دیروز یا پریروز یا حتی یک ماه قبل باشد.

برای ما مسلمانان این درگیری با تقویم قمری بیشتر مشخص است. مثلاً در حالی که چپ و راست ما یک روز را عید فطر یا عید قربان می‌دانند ما روز بعدش را جشن می‌گیریم و معتقدیم این روز عید است و فضلیت‌های خاص دارد. کار البته ممکن است بیخ بیشتری داشته باشد و اصلاً ماهی که داریم روزه می‌گیریم رمضان نباشد. این مقاله را بخوانید جالب است و البته این مجموعه مقالات. بعضی‌های معتقدند که تقویم زمان پیامبر (ص) خورشیدی بوده و بعد در زمان خلیفه دوم این تقویم قمری شده است به خاطر همین کل مناسبت‌های دینی جا به جا شده است. در فرهنگ عامه حکایتی است که می‌گویند ناصرالدین‌شاه کل یک سال را هر شب عبادت کرد که یک از شب‌ها شب قدر باشد و فضیلت آن را از دست ندهد.

گاه‌شماری و تقویم همان‌قدر که موضوعی مرتبط با فیزیکی و نجوم است مساله‌ای فرهنگی است. خیلی از این مناسبت‌ها بیشتر برای این است که آدم‌ها بهانه‌ای برای دور بودن و کنش اجتماعی داشته باشند و خیلی ربط به اوضاع سماوی و قمر و شمس ندارد. به خاطر همین‌هاست منی که چندان اجتماعی نیستم ترجیح می‌دهم به جای مناسبت‌های تقویمی مناسبت‌های شخصی خودم را داشته باشم.

قلب‌های بی رگ جور دیگری دوست می‌دارند

دکتر گفته سه رگ‌اش گرفته است و این خیلی غریب است که مریضی سه رگ قلب‌اش همزمان گرفته باشد. این را باید به لیست افتخارات و رکوردهای‌مان اضافه کنیم که پدرمان سه رگ قلب‌اش همزمان گرفته است! این‌ها فکر می‌کنند همزمان بوده اما همزمان نبود قطعاً یک رگ‌اش گرفته و آخ نگفته بعد دومی هم گرفته و آخ نگفته بعد سومی هم گرفته و ده یا شاید پانزده بعد شرمگینانه گفته است که سینه‌اش کمی درد می‌کند.

مگر آدم چقدر رگ قلب دارد. شاید قلبی که بزرگ باشد نیازی به رگ نداشته باشد. مگر همه ‌آدم مثل هم هستند. همین‌طور که خیلی‌ها می‌توانند بدون محبت کردن سال‌ها زنده بمانند چرا پدر من نتواند قلب بی‌رگی داشته باشد. یک قلب بی‌رگ بی‌رگ که بی‌کلمه دوست دارد.

امشب یک ساعت دیگر که اذان بگویند صدای آرام در خانه را نمی‌شوم که دارد می‌رود مسجد. من بیدارم بودم همچنان تا برگردد. اول صبح (صبح واقعی نه صبح ما که ساعت ده شروع می‌شود) صدای دمپایی‌اش را می‌شنوم که روی پشت بام آمده است ببیند همه چیز سر جای خودش است و نکند سطل آشغال ما پر است و فراموش کرده‌ایم خالی کنیم. بعد می‌رود روی موتور من و محسن پارچه می‌کشد که نکند صندلی‌شان داغ باشد. بعد می‌رود باغچه نیم متری توی پیاده‌رو را آب می‌دهد و تا وقتی صبح ما شروع می‌شود او کارهایش تمام شده است.

عجیب بود بیماری قلبی برای مردی که سال‌هاست گوشت نخورده است. لذیذترین غذایش کدو باشد و دوغ تنها نوشیدنی‌اش. گویی همه سختی دادن به بدن روح‌اش را صیقل داده بود که نگوید آخ. چرا فریاد نکرد؟ برای این که با نان و مهوه زندگی را می‌گذراند و هیچ وقت نماز صبح‌اش قضا نشد؛ جانمازی آب نکشید. برای آن همه ظرفی که برای امام حسین‌اش شست آویزان کسی نشد. اگر به ایمانی ایمان داشته باشد نه در مسجدهای مجلل آنان است و نه در خطابه‌های ناراست‌شان. ایمان همین بود که منتی نداشته برای آنچه کرده‌ای.

توی بیمارستان گریه کرده است. نه از درد قلب و کمر و این جور چیزها. از این شرمناک بوده که باعث دردسر دیگران شده است. این گونه پدری دارم و دلم می‌خواهد همچنان داشته باشم. هم برای خودم و بیش از آن برای دخترم تا بازمانده آدم‌های مومن و نازنین را ببنید. معیاری داشته باشد برای سنجیدن راستی آدم‌ها. مردی که توی قصه‌ها نیست مردی که خود زندگی‌ است.

مطلب مرتبط: پدرم را دوست دارم

روستاییان کجا رفته‌اند؟

این خبر را بخوانید: ” سرعت سقوط جمعیت روستایی ایران در5 سال 3 برابر شد!” این گونه تغییر شدید در نسبت جمعیتی در طی پنج سال می‌تواند تبعات زیادی را به همراه داشته باشد و اگر این گونه باشد باید کل برنامه‌ریزی‌ها توسعه ملی را بازنگری کرد. اما این اعداد چه می‌گویند؟

متغییرها در آمار بر اساس تعریف خود شمرده یا محاسبه می‌شوند و یکی از نخستین گام‌ها در آمارگیری تعریف هر کدام از متغییرها و مقادیر است. مثلاً برای وضعیت تاهل می‌توانیم بگوییم. “مجرد و متاهل” یا می‌توانیم بگوییم. “مجرد، متاهل، بیوه، مطلقه” و البته باید تعیین کنیم زوج عقد کرده که ازدواج خود را ثبت نکرده‌اند در چه دسته‌ای قرار می‌گیرد.

آمارهای متضاد ضریب نفوذ اینترنت و تعداد کاربران اینترنت در ایران هر چند یک بار منتشر می‌شود. این اختلاف‌ها دلیلی جز تعاریف متفاوت “کاربر اینترنت” ندارد. ضریب نفوذ اینترنت در ایران 11 درصد است یا 34 و نه دهم؛ تا تعیین نکنیم برای ما چه کسی کاربر اینترنت است نمی‌توانیم بگوییم چند نفر یا چند درصد افراد از اینترنت استفاده می‌کنند.

برگردیم به آمار سقوط جمعیت روستایی ایران، ساده‌ترین نتیجه گیری این است که روستاییان از روستا به شهر آمده‌اند. با این نتیجه گیری مهاجرت به شهرها باید در اولویت برنامه‌ریزی‌های ملی قرار گیرد. اما اتفاق اصلی در این آمار مهاجرت نیست. بلکه مصوبه دیگری بخشی از این تغییر آماری را به وجود آورده است. شرط تبدیل یک روستا به شهر تا سال 1388 جمعیت پنج هزار نفری بوده است اما از این سال با یک مصوبه دولت روستاها با جمعیت 3500 نفر نیز شهر خواهند شد. نتایج آمار سال 1385 نشان می‌دهد که 21 درصد جمعیت در روستاهایی با جمعیت بیش از 2500 مفر زندگی می‌کنند. و روزنامه ی ملت ما می‌نویسد این مصوبه می‌تواند 490 شهر جدید ایجاد کند. در نتیجه چیزی نزدیک به دو میلیون از جمعیت روستایی که در سال 1385 بیش از 22 میلیون بوده است کاسته و اسماً آن‌ها را شهرنشین می‌کند. (البته فرآیند شهر شدن همه این روستاها انجام نشده و مشخص نیست دقیقاً در طی این مدت چه تعداد روستا تبدیل به شهر شده‌اند)

توجه به همین یک رقم می‌تواند کل وضعیت را تغییر دهد. شاید در اینجا مساله ما عوض شود. یعنی به جای این که معضل اصلی ما مهاجرت باشد و به سمت شهرهای بزرگ توجه کنیم. باید نگاه خود را به سمت روستاهای تازه شهر شده و شهرهای کوچک برگردیم و مشکلات تغییر شیوه زندگی آن‌ها را ببنیم.

از دیگر جاهایی که این تغییر تعاریف آماری خیلی دیده می‌شود در آمار بیکاری است. مساله‌ای که در انتخابات سال 1388 نیز بسیار بحث‌برانگیز شد. بدون توجه به تغییری که در تعریف بیکاری به وجود آمده است نمی‌توان دو عددی که دو چیز متفاوت را نشان می‌دهند با یکدیگر مقایسه کرد.

دوست داشتن در دور دست

یکی از نشانه‌های پیری، یا شاید میانسالی این است که وقتی کسی را می‌بینی به جای این که او را به یاد بیاوری سعی می‌کنی چهر‌ه‌اش را با کسی که روزی دیده‌ای و می‌شناخته‌ای تطبیق دهی. اگر یک بار به بچه‌ای گفتی: «تو پسر غلام احدبیگی نیستی؟» یعنی این که سی را گذرانده‌ای و باید فکری به حال خودت بکنی.

فاجعه‌تر آن است که نوجوانی که دیده‌ای فرزند دختری باشد که با او به کودکستان می‌رفتی. یا فرزند یک عشق دبیرستانی که تصویر محوی از او در ذهن داری و دوباره آن تصویر شکل می‌گیرد و زنده می‌شود. این جور وقت‌ها حتی نمی‌توانی بپرسی: «دت کئش؟» حتی دخترها نام مادرشان را نمی‌گویند. گاهی این جور آدم‌ها با دلتنگی هر دختر بچه‌ای یا پسر بچه‌ای را می‌بییند ذهن‌شان پیکساوار تصویر را در دسته یکی از آن تصویرهای کمرنگ و فراموش شده قرار می‌دهد.

بدبخت‌ترین ما میان‌سالان؛ آن‌هایی هستند که هر وقت مدرسه‌ای تعطیل می‌شود با حسرت نگاه می‌کنند و می‌دانند هیچ کدام از این بچه‌ها نمی‌توانست بچه‌ی او باشد. آن‌هایی که حتی یک دوست داشتن در دور دست را هم تجربه نکرده‌اند.

عروج از آشغال

اون کاغذی‌ که توی سطل آشغاله. از خیلی وقت پیش. از قبل از این دکمه‌ی دلت اختراع بشه. روش پر پوست تخمه شده. اما یک روز از زیر این همه سرگرمی سرش رو بیرون می‌کنه. می‌ره خودش رو گم و گور می‌کنه.

شما فقط پنج درصد شانس دارید که معتاد گودر نشوِید

چیزهایی که شاید درباره‌ی گوگل ریدر بخواهید بدانید-1

56 درصد از کاربران ایرانی گودر معتقدند به این شبکه اجتماعی زیاد یا کاملاً معتاد شده‌اند. تنها 5 درصد از کاربران می‌گویند اصلاً به گوگل‌ریدر معتاد نیستند.

گودری‌های به طور میانگین روزانه سه ساعت و سی و هفت دقیقه از گوگل‌ریدر استفاده می‌کنند. اگر شما کاربر گوگل‌ریدر هستید روزانه بیش از یک ساعت از اینترنت استفاده می‌کنید و میانگین مضرف روزانه اینترنت‌تان هشت ساعت و نیم است. حتی ممکن است تا 16 ساعت نیز آن‌لاین باشید و البته 62 درصد از زمانی که آن‌لاین هستید در گوگل‌ریدر نیز حضور دارید.

منبع: پرسش‌نامه‌ی ویژگی‌های مخاطبان در شبکه‌های اجتماعی/ مطالعه موردی: گوگل ریدر

اطراف

آینه نیستم که شکل تو باشم. هوام در اطراف تو

 

 

 

 

تذکر: دوستان به این کلمه اطراف دقت کنن

شعروگرافی:‌دوست ساعت ندارد

دوست ساعت ندارد.

ویبره

موبایلم بیشتر وقت‌ها روی ویبره است. از وقتی که کیمیا به دنیا آمده بیشتر وقت‌ها، بیشتر شده. هر وقت لرزشی احساس می‌کنم فکر می‌کنم موبایلم است. کم‌کم دارم به لرزش‌های کوچک و بزرگ حساس شده‌ام. دستم به جستجوی موبایل بیچاره پتو را زیر رو می‌کند. کامیون توی خیابان رد می‌شود فکر می‌کنم موبایل من است. این طوری بگذرد، زلزله هم بیاید فکر می‌کنم موبایل من است.

یک لرزش همیشگی توی ذهنم و قلبم دارم. شاید به خاطر موبایل باشد شاید به خاطر چیزهای دیگر

روز خبرنگار، روز همه‌ی ما

سال‌های پیش فقط کسی خبرنگار بود که کارت روزنامه، میکروفن رادیو یا دوربین تلویزیون را در اختیار داشت؛ اما با تحولات فن‌آوری به وجود آمده و گسترش استفاده از اینترنت و موبایل دیگر همه افراد به شکلی برای خود خبرنگار هستند و مرزهای خبرنگاری گسترش یافته است.

با این تغییرات مفهوم تازه‌ای به عنوان «شهروند خبرنگار» شکل گرفته است و خبرنگاری به بخشی از زندگی شهروندان تبدیل شده است. آن‌ها از صحنه تصادفات عکس می‌گیرند. درباره‌ی مشکلات شهر در وبلاگ‌های خود می‌نویسند. از لغزش‌های زبانی سیاستمداران طنز می‌سازند و به شکل پیامک منتشر می‌کنند. همه این تحولات باعث شده است که شغل خبرنگاران رسمی و شیوه‌های خبررسانی دچار تحولات بزرگی شود.

در واقع خبرنگاران اگر نتوانند از ظرفیت‌ها موجود در حیطه «شهروند خبرنگاری» استفاده کنند از آنان عقب مانده و مغلوب خبرنگاران آماتور و رسانه‌های نو آن‌ها می‌شوند. رسانه‌هایی که بدون ادعا کارکرد نظارت همگانی شهروندان را اعمال می‌کنند. از سوی دیگر بر عهده مسئولین است که در مواجهه با این پدیده فعال‌تر عمل کنند. دوره صندوق پیش‌نهادها و انتقادات و برگه‌های نظرسنجی گذشته است. این وظیفه روابط عمومی‌ها است که به شکل مستمر فضای وبلاگ‌ها و اینترنت را بکاوند تا به ضعف‌ها و قوت‌های سازمان‌های خود آگاه شوند.

در روز خبرنگار باید بگوییم تلاش صد ساله خبرنگاران و شهدایی که در راه آزادی قلم داده‌اند باعث شده است که با زنده ماندن این حرفه‌ی شریف، خبرنگاری روز به روز مرزهای خود را گسترش دهد؛ به شکلی که دیگر خبرنگاری امروز یک شغل نیست بلکه وظیفه‌ای است که بر عهده‌ی تک‌تک شهروندان است. هر شهروندی مثل یک خبرنگار آگاه باید بتواند با ابزار خود به جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند کمک کند.

روز خبرنگار تنها روز یک صنف خاص نیست. روز همه شهروندانی مسئولی است که به شهری که در آن زندگی می‌کنند اهمیت می‌دهند. روز من و شما

عبدالرضا هرمزی- عضو شورای اسلامی شهر گراش